Naar de fysio?!? Ik ga naar Monique!

‘Blijf de komende dagen maar met je voet omhoog zitten tot de zwelling bij je enkel minder wordt en maak dan een afspraak bij de fysiotherapeut,’ was de boodschap van de huisarts. ‘De assistente zal je zo een drukverband omdoen en eigenlijk zou je krukken moeten regelen.’

Krukken? Ook dat nog. Die had ik net in Afrika achtergelaten! Het voelde alsof ik midden in een slechte film was beland. Op alle vragen die ik vervolgens stelde, kwamen geen duidelijke antwoorden. Wat had ik dan precies? Welke fysio? Hoe lang zou het duren? Wat kon ik wel en niet doen? Lamgeslagen hinkelde ik even later de praktijk uit.

De avond ervoor was ik terugkomen van een fantastisch avontuur. We reisden met een groep van vijf reporters door Kameroen om verslag te doen van de ontwikkelingshulpprojecten van Mensen met een Missie. We hadden al twee indrukwekkende gevangenisbezoeken achter de rug en een aantal vrouwengemeenschappen in de binnenlanden bezocht. Het was de ochtend van de vijfde dag toen ik na het ontbijt door mijn enkel ging. Nou ja, ik scheurde mijn enkelband, naar achteraf bleek.

Dat betekende voor de groep een ingelast programmaonderdeel: een ziekenhuisbezoek. Een aparte reiservaring op zich! De kwetsuur was gelukkig zodanig dat ik met pillen en krukken de reis kon voortzetten. Maar de pijn die ik bij thuiskomst voelde, liet me merken dat er toch ook echt nog iets anders moest gebeuren….

Ontgoocheld kwam ik van de huisarts terug. Wat nu? Naar de fysio?!? Ik ga naar Monique! Dat was het eerste wat in me opkwam. Ruim een jaar geleden had ze me vakkundig van een rugblessure afgeholpen. Als ik iemand dit kon toevertrouwen, was zij het wel.

Bij het zien van de dikke enkel en bontenblauwe voet stelde ze de diagnose en pakte meteen door. ‘Kom elke dag trillen op de trilplaat voor de doorstroom in je enkel. Eerst moet het vocht eruit. Thuis neem je zoveel mogelijk wisselbaden voor de doorbloeding. Langzaam gaan we dit uitbouwen met oefeningen en we geven in de les precies aan wat je wel en niet mee kunt doen.’ Ze zouden me natuurlijk ook tapen, voor wat extra steun.

‘O ja, en ken je Traumeel? Ik bestel deze homeopathische druppels wel voor je, zodat je systeem ook inwendig ondersteund wordt. Die bloeduitstorting geeft aan dat je weefsel een trauma heeft opgelopen. Wees ook een beetje extra lief voor jezelf, dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Het gaat een week of acht duren,’aldus Monique.

Ik kreeg acuut een huilbui. Alle spanningen kwamen eruit. Ineens besefte ik hoe kwetsbaar en onthand ik me had gevoeld en eigenlijk ook in de steek gelaten door de huisarts. Ik was bovendien even het vertrouwen en de veiligheid in mijn eigen lichaam kwijt. Wat was ik dankbaar voor deze helderheid, deskundigheid en persoonlijke aandacht van Monique. Ze heeft de zeldzame combinatie van compassie en daadkracht, en staat je met professionaliteit en invoelingsvermogen bij. Nu ik wist dat mijn enkel in goede handen was, kon ik me in vertrouwen aan het genezingsproces overgeven.

Ook door Sylvia, Renée en Tessa werd ik in die periode geweldig ondersteund. Het hele Feel Good team bemoedigde me bij het sporten en hielp me met tapen. Elke nieuwe beweging is toch spannend, je weet op zo’n moment niet of je nou iets moet doen of laten. Langzaam kwam het zelfvertrouwen tijdens de lessen terug. Na acht weken was mijn enkel inderdaad genezen. Eind goed, al  goed! Al met al bleek de film waarin ik was beland gelukkig toch een Feel Good Movie te zijn!

Carola Rossing