Een ongeluk zit in een klein hoekje

Van een ladder gevallen… Op mijn achterhoofd en mijn rug.
Binnen enkele minuten is de ambulance ter plaatse en word ik afgevoerd naar het ziekenhuis. Onderzoekje hier, testje daar. Even een scan van het hoofd en na een half uur wachten op de uitslag mag ik naar huis met de mededeling dat ik “enkel kneuzingen” heb en geen ernstig letsel.
Na een paar dagen rust kom ik bij toeval in contact met Monique, een oude bekende van me. Ze bied gelijk haar hulp aan en wil graag kijken of ze me op weg kan helpen met het herstellen van de val.
Ik hoef hier niet lang over na te denken, aangezien ik het volste vertrouwen heb in haar kennis en kunde. Ze heeft me dan ook goed geanalyseerd.
Na diverse massagebehandelingen, gevolgd door cupping en guasha, voel je direct dat de doorbloeding van de huid beter wordt. Ook de traumeel druppels die ze me gegeven heeft helpen om de kneuzingen en zwellingen weg te krijgen. En veel water drinken.
Na enkele keren wordt mijn rug al iets soepeler. Met name door de afnemende zwellingen, maar zeker ook door de massages en kleine oefeningen die ik dagelijks doe om niet te verstijven.
Aangezien ik niet iemand ben om stil te zitten heeft Monique mijn rug getaped. Echt wonderbaarlijk hoeveel steun je daarvan kunt hebben! Ze bekijkt heel precies wat de beste manier is om te tapen zodat de steun optimaal is en de pijn het minste. Want pijn na zo’n val is dagelijks aanwezig. Vooral het liggen ‘s nachts was een drama. Met behulp van de tape kon ik toch liggen en rusten, zonder last te hebben van de zeurende pijn.
Al vorderend gaan we steeds meer oefeningen doen. Rekken en strekken, met rollen, stokken en ballen. Fantastisch hoe ze daar mee om gaat. Massages zijn niet meer nodig, wel moet ik opletten dat ik geen andere spieren ga forceren om de gekwetste spieren te ontzien want daar kreeg ik stiekem toch wel last van. En wederom de wondertape van Monique. Steun en rustgevend voor de vermoeide spieren.
Na een kleine 3 maanden na mijn val ben ik behoorlijk ver hersteld. We zouden doorgaan met de oefeningen en dat gaan opbouwen. Tot het weekeinde kwam. Mijn lichaam kwam tot rust met alle gevolgen van dien. Stijf, pijnlijk…
Na een volgende afspraak bij Monique weer oefeningen gedaan, wederom getaped en zolang ik blijf bewegen is alles prima. Wandelen ging heel goed, fietsen iets minder maar ik mag niet klagen vind ik zelf. Tot het volgende weekeinde. Weer het zelfde liedje. Stijf, pijnlijk, gevoelig.
De maandag erop (tevens op aanraden van Monique) toch even naar de huisarts gegaan. Even overleggen wat hij er van vindt. Hij was gelukkig erg meegaand en heeft me direct naar de afdeling radiologie in het ziekenhuis gestuurd voor een paar foto’s.
Helaas is er toen geconstateerd dat er een deuk in mijn ruggenwervel zit. Ik heb dit direct met Monique besproken en ze was er heel helder in. Kom maar. Ze heeft me getaped, zodat mijn (voor mijn gevoel inmiddels oververmoeide) rugspieren steun hadden en mij nog tips gegeven hoe hier mee om te gaan. Ik heb na het tapen van mijn rug weer “gewoon” een nacht door kunnen slapen.
Ik ben Monique erg dankbaar voor de verschillende dingen die ze voor me gedaan heeft en kijk uit naar het vervolg van mijn herstel!
Paul de Klein.